Я не здамся без бою!

Загаловак во ўчорашнім нумары "Беларускай вайсковай газэты":
"Врач лечит человека, а ветеринарный врач - человечество!"

Тор 5 футбольных матчаў, што я глядзеў жыўцом на стадыёне.

1. Беларусь - Галяндыя (1:0), 1995 год, Менск, "Дынама"
2. Батэ - Ювэнтус (2:2), 2008 год, Менск, "Дынама"
3. Арсэнал - Тотэнхэм (3:0), 2006 год, Лёндан, "Эшбэртан Гроўв"
4. Беларусь - Ангельшчына (1:3), 2008 год, Менск, "Дынама"
5. Дынама Кіеў - Барсэлёна (3:0), 1997 год, Кіеў, "Алімпійскі"


Яшчэ, калі мне было 6 ці 7 гадоў (адпаведна 1982 ці 1983 гады), мы з бацькам былі на Дынама Менск - Дынама Кіеў, але я быў занадта малы, каб запомніць тое, што адбывалася на полі, нават лік ня памятаю.

Такім чынам, гэтая футбольная восень займае на цяперашні момант вядучае месца ў маім рэйтынгу. Перадусім за гэта належыць падзяка "БАТЭ".

Чакаю наступнага сэзону!

Гэты пост можна чытаць таксама на: http://www.pbnf.org/blog_yanu


“Мы зрабілі гэта” – на плошчы ў цэнтры Нью-Ёрку маладая белая кабета ледзьве не са сьлязьмі на вачох сьвяткуе перамогу Абамы. Гэтыя ды падобныя кадры з замілаваньнем (прынамсі, зь вялікай настойлівасьцю) круціць Эўраньюз. Шалёны энтузіязм выбаршчыкаў ды сусьветных СМІ з нагоды перамогі першага чорнага прэзыдэнта ЗША насьцярожвае і пакідае моцнае адчуваньне незавершанасьці. Справа тут зусім ня ў колеры ягонай скуры. І нават ня ў тым, што, паводле трапнага выразу Сары Пэйлін, “Абама выдаў дзьве кнігі сваіх мэмуараў, але ня стаўся аўтарам аніводнага законапраекту”, што вельмі ўдала характарызуе ягоны стыль: Абама відавочна ўмее падабацца, і робіць гэта. А ці можа рабіць справу – пакуль што вялікае пытаньне.
Справа ў тым, што ягоныя прыхільнікі вераць: цяпер і надалей усё будзе па-іншаму. Зусім па-іншаму, кардынальна. Ня будзе войнаў, фінансавага крызісу, нянавісьці… Усе будуць жыць доўга й шчасьліва ў міры й згодзе. І гэтак далей – кожны ўкладае ў вобраз Абамы свае няспраўджаныя надзеі. (Выдатная праца ягоных піяршчыкаў, дарэчы).

Але калі ты перамагаеш на хвалі такіх вялікіх надзеяў – у цябе амаль няма шанцаў сконьчыць добра. Баюся, няма іх і ў Абамы. Або ён насамрэч паспрабуе ўсё кардынальна зьмяняць, і ў яго пачне атрымлівацца (асабіста я наогул далёка ня ўпэўнены, што Злучаным Штатам патрэбныя кардынальныя зьмены. Проста таму, што ня веру, што кардынальныя зьмены ў дэмакратычных краінах могуць быць да лепшага) – і ў такім выпадку ён рызыкуе паўтарыць лёс Джона Кенэдзі. Або ён ня дасьць рады спраўдзіць разьдзьмутыя чаканьні, і тады любоў натуральным чынам пяройдзе ў нянавісьць, і палітычны лёс Абамы станецца добрай ілюстрацыяй вядомага выслоўя Sic transit gloria mundi.
Горай, чым такая перамога, як у Абамы, можа быць толькі параза.

"Калі афіцыйныя асобы не раз заяўлялі, што ёсць намеры правесці выбары сумленна, то апазіцыі варта ўзяць удзел у іх."

"Асабіста я веру заявам прэзідэнта аб тым, што выбары пройдуць адкрыта і дэмакратычна."

Пасол Вялікабрытаніі ў Беларусі Найджэл Гулд‑Дэвіс
(крыніца: http://www.nn.by/index.php?c=ar&i=20002)

На гэты конт мне ў галаву прыходзяць два выказваньні :

- У Брытаніі няма сяброў, у Брытаніі ёсьць інтарэсы (Сэр Уінстан Чэрчыль)

- У Ізраіля ёсьць толькі адзін саюзьнік - гэта ягонае войска (Арыель Шарон)

Файнае шоў, атрымаў рэальнае задавальненье ад прагляду.
У паўфінале галасаваў за Украіну, у фінале - за Нарвэгію й Украіну!

Нарвэжка спадабалася болей за іншых: і сама, і музыка, і сьпеў, і ўвесь нумар цалкам. Спакойная паўночная прыгажосьць і прыцягальнасьць, цалкам у маім гусьце! :)

Усё часьцей па сабе заўважаю невыпадковасьць таго, што Менск - у дзясятцы паўночных краінаў сьвету. Ня кажучы ўжо пра Вільню.

Таксама на ЭБ 2008 спадабаліся Данія, Армэнія й Польшча.

Перадусім, віншую ўсіх праваслаўных! Хрыстос уваскрос!

У Вене файны аэрапорт, але за тры дні кантавацца тут ужо восьмую гадзіну - зашмат! Добра, што хоць інтэрнэт ёсьць. У ім (інтэрнэце) паведамляюць, што на сёньня кансэрватары маюць у Брытаніі 39 % падтрымкі, лэйбарысты 29%, лібдэмы 20%. І Блэр заявіў, што Браўн ня здольны перамагчы Кэмэрана.

А па аэрапорце ўжо 2 гадзіны паведамляюць, што рэйс на Лёндан затрымліваецца.

Натуральна, вельмі сумна прайграваць, калі на 84-ай хвіліне ты маеш патрэбны лік!

Але гулялі хлопцы здорава. Абаронцы, вядома, схібілі двойчы, Адэбаёр ня ўсе моманты скарыстаў - затое біліся адчайна, усе сілы аддалі. Глеб быў на вышыні, праз яго ўся гульня ішла, Уолкат прайшоў шыкоўна... Шмат прыгожых момантаў было.

У нядзелю яшчэ адна важная гульня, трэба перамагаць. Але, чым бы ня скончылася - Arsenal назаўсёды!

Учора sla_da у размове працытавала вельмі трапны выраз свайго бацькі: "Жанчына можа або мець рацыю, або быць шчасьлівай"

У пэўных сытуацыях гэта можа быць актуальна і ў дачыненьне да мужчынаў, але пра жанчынаў - цалкам слушна!


Тая ж sla_da у той жа размове паведаміла, што з бізнэсоўцамі цікавей (чым з палітыкамі), бо ў іх заўсёды шмат арыгінальных ідэяў. Сапраўды, палітыкаў нярэдка называюць сумнымі пэрсанажамі, і часьцей за ўсё называюць праўдзіва. Што да мяне асабіста - апошнія пару гадоў заўважаю за сабой шмат пазытыўных зьменаў, але пры гэтым пэўную дэградацыю крэатыўных здольнасьцяў. Нядоўгія развагі пасьля ўчорашняй размовы прывялі мяне да высноваў аб тым, што, нажаль, арыгінальнасьць ня ёсьць якасьцю, запатрабаванай у палітыцы. У адрозьненьне ад бізнэсу. Бо ў бізнэсе арыгінальнасьць прыносіць грошы, а ў нэгатыўным выпадку ты губляеш, ізноў жа, усяго толькі грошы. У палітыцы ж (калі толькі ты ня граеш ролю блазна а-ля Жырыноўскі) удалая арыгінальнасьць можа даць пэўнае падвышэньне папулярнасьці, а вось няўдалая - разбурыць рэпутацыю.

Затое палітыкі маюць шмат іншых добрых і прыцягальных якасьцяў!  :)))

Мінск. 18.00 Кастрычніцкая плошча

Людзей было сапраўды няшмат, можа, каля сотні, але ў дадзеным выпадку гэта ня мела прынцыповага значэньня. Рэспэкт Міхалевічу і Каліту за першыя сьцягі. Далей усё было, як звычайна: спэцназ кінуўся забіраць, гвалт, лямант, нехта паваліўся, аднаго хлопца пацягнулі кудысьці за елку, штурханіна. Народ прасачыўся й сабраўся ізноў. Нехта патрабаваў "хуткую". Ізноў пачалі выціскаць.

Уніз, да цырку, я ўжо не пайшоў.
Хвілінаў праз 20 патэлефанаваў Генадзь Кесьнер, распавёў пра Хведарука.
Дай Бог, каб усё скончылася добра, каб хутчэй папраўляўся! Трымайся, Зьміцер!


Я - гэта мае асабістыя адчуваньні - вельмі не люблю сытуацыі, калі сотня амапаўцаў, увесь час штурхаючы, ссоўвае 20-30 дэманстрантаў з Кастрычніцкай ці да Нямігі, ці куды яшчэ. Сам адчуваеш сябе ў гэты момант вельмі неадназначна, ці-то героем, ці-то быдлам. І чым далей штурхаюць, тым мацнейшым становіцца менавіта другое адчуваньне.

Я захапляюся ўсімі, хто выйшаў сёньня на Кастрычніцкую. Але, народ! Такімі акцыямі, хоць і яны патрэбныя, мы незалежнасьць не абаронім. Трэба працаваць, каб выходзілі дзясяткі тысячаў. Да 25-га сакавіка яшчэ (спадзяюся, 13-14-га нічога фатальнага ня здарыцца) ёсьць час. Але інфармацыйна трэба адпрацаваць па-максымуму, каб нас у гэты дзень папросту немагчыма было б расштурхаць ды выціснуць!

P.S. На сайце радыё Свабода фотагалерэя з Кастрычніцкай, дык на 3-ім здымку выглядае, нібыта Меляшкевіч са Стральцовым на загад Найдэнкі ды Мельніка (апошнія - ГУУСаўскія начальнікі) "віньцяць" Вячорку! :) Насамрэч, як раз наадварот - менавіта Юрась з Алесем не далі затрымаць Вінцука!

Менск. 19.10. Клюб "Фартуна"

Канцэрт крамбамбулі.

Ніколі ня быў вялікім прыхільнікам музычнае крамбамбулі. Плюс можаце ўявіць, у якім настроі я прыйшоў на канцэрт з Кастрычніцкай, тым больш, па дарозе даведаўшыся пра Хведарука. Але да другога аддзяленьня я цалкам уключыўся ў атмасфэру, што панавала ў клюбе. А на "Сінім-сінім носе" нават таньчыў! Усё ж такі мастацтва - вялікая сіла. І беларускае мастацтва, у тым ліку такое на першы погляд несур'ёзнае, як Крамбамбуля, ёсьць, магчыма, найлепшым адказам расеі, ёсьць моцным гарантам нашае незалежнасьці.

Калі я перамагу - гэта будзея мая перамога. Калі не перамагу - гэта будзе мая параза. І першае, і другое маюць высокі кошт, яны самадастатковыя. Больш таго, у выпадку перамогі мне ёсьць з кім яе сьвяткаваць, і ёсьць з кім перажыць паразу.

Але!   Мяне сапраўды моцна закранае, калі нехта, каго я называю сябрам, лічыць, што для мяне гэта ўсё несур'ёзна! Для мяне гэта вельмі сур'ёзна! І калі нехта зьбіраецца пасьля ўсяго выпіваць з маімі праціўнікамі - дзеля Бога! Толькі гэта таксама будзе сур'ёзна, гэта будзе выбар!

Прашу нікога з прысутных на свай рахунак не прымаць. Я зьвяртаўся да трэціх асобаў, якія наўрад ці сюды трапяць, але гэта неістотна.

P.S. Калі ласка, спадарства кіроўцы, загадзя паваротнікі ўключайце! Думайце пра сваіх бліжніх. Хаця б Вы, блін!

Некалькі дзён таму на форумах НН чытаю камэнт пра рэліз новага альбому J:MOPC: казлы й здраднікі, з рок-каранацыі ўцяклі, ня буду іх альбом набываць, а Штазі Нэйра-Дзюбэля з-пад зямлі дастану! Мінае літаральна 2 дні, адбываецца вядомая сустрэча музыкаў з Праляскоўскім, і на тых жа форумах НН чытаю: Кульлінковіч здраднік, ня будзем болей слухаць!

Такая лухта! Сколькі дураты яшчэ ў нашых людзях!

Што да Кульлінковіча - ён столькі грамадзкіх учынкаў за апошнія гады зрабіў, дай Бог кожнаму апазыцыйнаму лідэру! І гэта пры тым, што згаданыя лідэры песьняў наогул ня пішуць, ніякіх!

Што да J:MOPC - вялікі дзякуй, што пішуць файныя песьні па-беларуску, гэта сёньня нават больш важна, чым палітычныя акцыі! "За сильную и процветающую Беларусь" каб гралі - яшчэ былі б пытаньні да іх!

Сёньня набыў "Адлегласьць". Супэр! Настолькі добра пакаціла, што нават перадзьездаўскія клопаты на час адпусьцілі! (Няхай ніхто ня спадзяецца - адпусьціла ненадоўга, ужо вяртаюся да справаў з новым натхненьнем!)   :)

Беларуская вэрсыя "Майго сонца" сваім зьместам настолькі нагадала адносіны з былой дзяўчынай, што праслухаў разы тры. Нават захацелася ёй патэлефанаваць. Магчыма, пасьля Зьезду.

Вельмі цікавая дыскусія, я нават паўдзельнічаў! :)

http://ja000.livejournal.com/102391.html?view=542455#t542455

Запрашаю паглядзець!

Запрашаю прачытаць маё інтэрвію.

http://generation.by/news1923.html

Дзякуй камандзе generation.by за добрыя пытаньні й фотаздымкі!

Інтэрнэт салідарнасьць сапраўды важная, але значна болей патрэбнымі бірманскім манахам былі б сёньня амэрыканскія марскія пехацінцы ды брытанскія SAS!

!!! Файл вялікі - 10-ці-хвілінная прамова Уільяма Хэйга.

Доўбаная сьпёка -- працаваць цяжка, кіраваць машынай цяжка, жаданьні вяртаюцца толькі пасьля халоднага душа й толькі на 15 хвілінаў. Ідэальнае месца для адпачынку -- Нарвэгія.

Новы дызайн "Беларускага рынку" -- у свой час доўга прызвычайваўся да папярэдніх шрыфтоў. Цяпер таксама крыху нязвыкла, але новы дызайн падабаецца адназначна. Наогул, "БР" -- найлепшы аналітычны тыднёвік краіны.

Адчуваньне непазьбежнасьці страты нечага надзвычай важнага -- найгоршы момант: ты ўсё яшчэ маеш нешта, вельмі важнае для цябе, але разумееш, што хутка яго ня стане. Але ўсё мінае. Канец і новы пачатак -- наперадзе.

"Грошы Калякіна" -- гарачыя спрэчкі ў коле нацыяналістаў - звычайная зьява апошніх месяцаў, на вялікі жаль. Бяру ўдзел, спрачаюся, адстойваю сваю думку. Але ўсё складаней становіцца гэта рабіць, бо людзі перастаюць рэагаваць на аргуманты. І, са свайго боку, вылучаюць такія, зь якімі розумам спрачацца немагчыма. Самы распаўсюджаны: Калякін кіруе кааліцыяй, бо ў яго ёсьць грошы, аб чым сьведчыць новая мэбля на офісе камуністаў.
Нават калі ў Калякіна й сапраўды ёсьць грошы, я катэгарычна адмаўляю, каб мае суразмоўцы апрыёры судзілі пра мяне па сабе: я ніколі ня буду працаваць за грошы камуністаў, нават калі б мне гэта й прапанавалі.

"Кіно" на мабільным памежніка, што абшукваў учора маю машыну -- проста спадабалася! Гэта была "Звезда по имени Солнце".

Бацькаўшчына -- no comments

Доўга сумняваўся, пісаць "радаўніца" ці "радуніца", схіляўся да апошняга варыянту, але паглядзеў у перакіднім календары. Там напісана "радаўніца".

Два асноўныя ўражаньні ад учорашняга наведваньня могілак:

1. Мне ўсё ж такі катэгарычна не падабаюцца застольлі на магілах. Разумею - выпіць кілішак, сымбалічна зьесьці яйка, ці яшчэ што. Але СЫМБАЛІЧНА! А калі накрываюць цэлыя сталы, салаты-бутэрброды-гарачае, гэта ўжо перабор. Можа, гэта й традыцыя, але яўна зь ліку тых, ад якіх трэба паволі пазбаўляцца.

2. Заўсёды, калі на Дзяды ці Радаўніцу бываю на Усходніх могілках, прыходжу да магілаў Караткевіча ды Быкава. І толькі ў гэтым годзе зьвярнуў увагу, што помнікі вельмі падобныя: амаль неапрацаваны вялікі камень. Практычна ўсе помнікі побач - пліты, выявы, словы жалобы. А ў найвялікшых паваенных беларускіх пісьменьнікаў - камяні, і прозьвішча ў выглядзе росьпісу. Можна шукаць у гэтым пэўны схаваны сэнс, але я проста зьвярнуў увагу, і нечым гэта мяне ўразіла.

У пятніцу на круглым стале ў сядзібе БНФ выступаў, сярод іньшых, эканаміст Міхал Залесскі. І мне асабліва спадабаўся адзін ягоны выраз, якім ён абгрунтаваў сваю тэзу аб тым, што, ня гледзячы на стратнасьць, шматлікія беларускія прадпрыемствы працавалі й будуць працаваць. Сказаў ён наступнае:
"Сацыялістычнае прадпрыемства спыняецца толькі ў 2-х выпадках: калі няма рабочых ці калі няма сыравіны".
Вельмі трапна!

Итак, вашим городом должен быть: Лондон.

Дорогая леди или сэр, ваш город – старый добрый Лондон. Если вы обладаете крепким желудком, чтобы переваривать английскую еду, не против видеть лицо Кейт Мосс более 40 раз на дню, а свой зонтик цените больше, чем мобильный, то в душе вы – настоящий лондонец.

Пройти тест

На вуліцы файна - цёпла й сонечна. Вясна!

Абуджаюцца, дарэчы, ня толькі ўзьнёслыя пачуцьці. Сёньня на цэнтральную сядзібу Партыі БНФ толькі пры мне заходзілі два тыповыя "кадры". Адзін зь іх напачатку выглядаў зусім нават звычайна. Папрасіў 15 хвілінаў дзеля важнай размовы. Сядзім, размаўляем. Ён мне пачынае разпавядаць пра праблемы са здароўем, ІІ-ю групу інваліднасьці, дакуманты паказвае... Я ўжо прагназую, што будзе, як найчасьцей у такіх выпадках здараецца, або грашовую дапамогу прасіць, або юрыдычную кансультацыю. Аднак вельмі хутка размова набывае арыгінальны  зьмест: "Я, дарэчы, пакуль хварэў - захапіўся эзатэрыкай. З душамі магу размаўляць. Мушу нават прызнацца - я з Марсу"
Пераход настолькі нечаканы быў, што я ледзьве здолеў захаваць спакойны й уважлівы выраз твару. Далей было пра рэгулярныя размовы з Арханёламі ды Уладарамі Шамбалы, ды ўсё такое.
Прычым дзяжурныя дзяўчаты такіх наведвальнікаў адфільтроўваюць, наколькі могуць, каб да нас яны не прарываліся. Вясной бывае асабліва складана!

Але, ня гледзячы на абвастрэньні, сапраўды здорава, што ўжо сапраўдная вясна!

Усім выдатнага настрою і, вядома, каханьня!